မိုးဆီသို့ စာများ · စာအုပ် (၁)

အခန်း (၁၂)

မိုးမှတ်မိသမျှ

နှင်းဝေ ပြတင်းပေါက်ကို တမင်ဖွင့်ထားခဲ့သည့်ည၊ မိုးက ပထမဆုံးအကြိမ် စာပြန်ရေးလာသည်။

LuNay ဖတ်ချိန် ၇ မိနစ်
မိုးမှတ်မိသမျှ ၏ မျက်နှာဖုံးပုံ
စာလုံးအရွယ်
ယခင်အခန်း (၁၁) တွင်

စာထဲက ပြောထားသည့်နေရာ၌ပင် နှင်းဝေသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ မန်ကျည်းယိုပုလင်းကို တွေ့ခဲ့၏။ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ စာအုပ်ချုပ်ဆိုင်က ဇော်ကလည်း သူမ စာရွက်တစ်ရွက်တည်းကို ခဏခဏ ပြန်ဖတ်နေသည်ကို သတိထားမိလာပြီ — ထိုစာရွက်ပေါ်ရှိ မင်စာလုံးများကလည်း တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားစ ပြုနေလေပြီ။

မိုးသည် အင်္ဂါနေ့တစ်နေ့တွင် ပြန်ရောက်လာ၏။ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် အစပိုင်း၌ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး — ခွင့်တောင်းနေသကဲ့သို့ ရွက်ဖျင်အမိုးပေါ်သို့ မိုးစက်အနည်းငယ်သာ တဖွဲဖွဲ ကျလာသည်။ နေ့လယ်ရောက်သောအခါ မိုးသည် ခွင့်မတောင်းတော့ချေ။

နှင်းဝေသည် ဆိုင်ရှေ့ရှိ ရွက်ဖျင်အမိုးကို နိမ့်နိမ့်ဆွဲချပြီး မနက်ပိုင်းက ရေးထားသော စာများကို မြစ်ကမ်းမှ ကောက်လာသည့် ကျောက်စရစ်ခဲလေးများဖြင့် ဖိထားလိုက်၏။ မွေးနေ့ဆုတောင်းစာ သုံးစောင်။ အမည်မပါသော တောင်းပန်စာ တစ်စောင်။ ဆယ့်ကိုးနှစ်တိုင် စကားမပြောဖြစ်ကြသည့် နှမဖြစ်သူထံ ဦးဘသန်း ပေးသော ရှည်လျားသေသပ်သည့် စာတစ်စောင် — ထိုစာကို သူ နှုတ်ဖြင့်ရွတ်ပြစဉ်က အသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် မှန်ရှေ့တွင် ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခဲ့မှန်း နှင်းဝေ ရိပ်မိလိုက်သည်။

ထို့နောက် အခြားတစ်စောင် ရှိသေး၏။

ထိုစာသည် တံဆိပ်ခေါင်းများ ထည့်ထားသော သံဗူးလေး၏ အောက်ခြေတွင် သုံးခေါက်ချိုးလျက် ရှိနေသည်။ စက္ကူမှာ အဝတ်စကဲ့သို့ နူးညံ့နေပြီ။ နှင်းဝေ ရေးခဲ့သည် မဟုတ်။ မရေးခဲ့ဟု သူမ သေချာသလောက် ရှိသည်။ သို့သော် လက်ရေးမှာ အဘွား၏ လက်ရေးပင် — ဝိုင်းဝိုင်းစက်စက် ဝ များ၊ ငှက်ကလေးများ ပျံတက်တော့မည့်အလား အပေါ်သို့ ကော့တက်နေသော ရရစ်များ — ထိုစာကို နှင်းဝေထံ လိပ်မူထား၏။

သမီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားပြန်ပြီနော်။ ဒီကနေ မိုးသံကို အဘွား ကြားနေရတယ်။

“ပြန်ဖတ်နေပြန်ပြီ။”

ဇော်သည် ရွက်ဖျင်အမိုး၏ အစွန်းတွင် ရပ်လျက် အရောင်လွင့်နေပြီဖြစ်သော အပြာရောင် ပုသိမ်ထီးမှ ရေစက်များကို ခါချနေ၏။ သူသည် လမ်းကြား၏ တစ်ဖက်ရှိ စာအုပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ဖွင့်ထားသူဖြစ်ပြီး နှင်းဝေ အကြောင်းပြချက် မပေးချင်ဆုံးအချိန်မျိုးတွင်မှ ရောက်ချလာတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။

“အလုပ်လုပ်နေတာပါ” ဟု နှင်းဝေ ပြန်ပြောသည်။

“ပြန်ဖတ်တဲ့ အလုပ်ပေါ့။” ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မရှိဘဲ ရွက်ဖျင်အမိုးအောက်သို့ ခေါင်းငုံ့ဝင်လာခြင်းမှာလည်း သူ၏ နောက်ထပ်အကျင့်တစ်ခုပင်။ “ဒီတစ်ခါ ဘာတွေ ရေးထားလဲ။”

ပြဿနာမှာ ထိုအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖတ်တိုင်း ဖတ်တိုင်း စာသားက တစ်ခါနှင့်တစ်ခါ မတူ။

မနေ့က ပြတင်းပေါက်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့ကမူ ဆန်အိုးနောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသော မန်ကျည်းယိုပုလင်းအကြောင်း — စာထဲက ပြောသည့်နေရာ၌ပင် နှင်းဝေ တကယ်တွေ့ခဲ့သည်။ စေးကပ်ကပ်နှင့်၊ ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ် ကြာခဲ့ပြီ။ ယနေ့မနက်တွင်မူ မင်စာလုံးများက တိတ်တဆိတ် နေရာပြန်ပြောင်းသွားကြပြန်သည် — ညအခါ မြစ်က သူ့ကျောက်ခဲများကို နေရာပြန်ချထားသကဲ့သို့။

သူမ စာရွက်ကို ဇော့်ဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။ ဇော်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်သည် — သူ အရာရာကို ဖတ်တတ်သည့်အတိုင်း နှုတ်ခမ်းလေး တလှုပ်လှုပ်ဖြင့်။

မိုးဟာ သူထိတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်မိတယ်။ အမိုးတိုင်း။ မော့ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်နှာတိုင်း။ မိုးကို မေးကြည့်ပါ သမီး။ အဘွား ဘယ်ကို ရောက်သွားလဲလို့ မေးကြည့်ပါ။

ဇော် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ လမ်းကြားအောက်ဘက် တစ်နေရာမှ ပြတင်းတံခါးရွက်တစ်ချပ် ဒုန်းခနဲ နှစ်ချက် ဆောင့်ပိတ်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။

“ကဲ…” သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြောသည်။ “ဒါကတော့ လုံးဝ ကျောချမ်းစရာ မကောင်းပါဘူးပေါ့လေ။”

နှင်းဝေ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားသည်။ တိုတောင်းပြီး အံ့အားသင့်နေသော ထိုရယ်သံကို မိုးက တစ်ခါတည်း မျိုချပစ်လိုက်၏။

မိုးဟာ သူထိတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်မိတယ်။

ထိုညတွင် သူမ ပြတင်းပေါက်ကို တမင်ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

သူမ အဘွား၏ အခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏ — ရှစ်လကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အဘွား၏ အခန်းဟုသာ ခေါ်ရဆဲ။ အိပ်ရာခင်းများကို ဖြုတ်ပြီးပြီ၊ ဗီရိုထဲမှ ပစ္စည်းများကို စက္ကူသေတ္တာများထဲ ထည့်ပြီးပြီ၊ သို့သော် ထိုသေတ္တာများကို ကော်တိပ်ကပ်၍ ပိတ်ရန်ကိုမူ နှင်းဝေ စိတ်မထားနိုင်သေး — ထိုနေရာ၌ပင် ထိုင်၍ နားထောင်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် မိုးသံသာ ရှိ၏။ သွပ်မိုးပေါ်က မိုးသံ၊ ရေတံလျှောက်ထဲက မိုးသံ၊ အောက်ရှိ လမ်းမနှင့် အဆုံးမရှိ တိုးတိုးငြင်းခုံနေသော မိုးသံ။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရူးသလို ခံစားရသည်။ သရဲပုံပြင်တစ်ပုဒ် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်နေသော ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံး၏ အောက်ခြေမှ စက္ကူပေါ်တွင် ကလောင်ရွေ့လျားသွားသကဲ့သို့ အသံတစ်ခုကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

နှင်းဝေ အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်၏။ ထိုအသံက ဆက်ရှိနေသည် — စိတ်ရှည်ရှည်၊ အလျင်မလိုဘဲ၊ နောက်ဘာရေးရမလဲ သေချာစဉ်းစားနေသူ တစ်ဦး၏ ခြစ်သံ၊ ရပ်သံ၊ ခြစ်သံ။ ပြတင်းပေါက်နားရှိ စားပွဲဆီမှ လာခြင်း ဖြစ်သည် — မိုးစက်များ လွင့်ဝင်လာ၍ သစ်သားကို ရင့်ရောင်သန်းစေခဲ့သော နေရာ၊ သူမ ထိုင်ချစဉ်က ဘာမျှ မရှိခဲ့ကြောင်း သေချာနေသော နေရာ။

ယခုတော့ ထိုနေရာ၌ စာတစ်စောင် ရှိနေပြီ။

မင်ရည်ပင် မခြောက်သေး။

ဆက်ရန်

ဒီအခန်းကို ကြိုက်ခဲ့ရင်…

LuNay ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် တိုက်ပြီး နောက်အခန်းတွေအတွက် အားပေးနိုင်ပါတယ်။

KPay · WavePay · AYA Pay · CB Pay ဖြင့် ပေးနိုင်သည်

စာရေးသူအကြောင်း

LuNay

စာတွေ၊ မှော်ဆန်ဆန် အရာလေးတွေ၊ ပြီးတော့ ဆုံးပါးသွားသူတွေကို ဆက်ပြီး စကားပြောနေကြတဲ့ လူတွေအကြောင်း မိုးရေစိုစို ဇာတ်လမ်းလေးတွေ ရေးပါတယ်။ တနင်္ဂနွေတိုင်း အခန်းသစ် တင်ပေးပါတယ် — များသောအားဖြင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့အတူ။

ဇာတ်လမ်း
၄
အခန်း
၅၈
စာဖတ်သူ
၂,၄၀၀

LuNay ၏ အခြားဇာတ်လမ်းများ

ဇာတ်လမ်းအားလုံး →
မြေပုံဆရာ၏ တိတ်ဆိတ်သော သမီး ၏ မျက်နှာဖုံးပုံ
ပြီးဆုံး · အခန်း ၂၄

မြေပုံဆရာ၏ တိတ်ဆိတ်သော သမီး

မြေပုံဆရာရဲ့ သမီးဟာ မှောင်ပြီးမှသာ ပေါ်လာတတ်တဲ့ နေရာတွေရဲ့ မြေပုံစာအုပ်ကို အမွေရလိုက်တယ်။

လကိုချစ်သော ပိုးဖလံများ ၏ မျက်နှာဖုံးပုံ
ဆက်လက်ရေးသားဆဲ · အခန်း ၉

လကိုချစ်သော ပိုးဖလံများ

ညဆိုင်း မုန့်ဖုတ်သမား နှစ်ယောက်နဲ့ မနက်သုံးနာရီတိုင်း သူတို့ပြတင်းပေါက်မှာ စုလာတတ်တဲ့ ပိုးဖလံလေးတွေ။

မီးဖိုချောင်က နတ်ကလေးများ ၏ မျက်နှာဖုံးပုံ
ဝတ္ထုတိုများ · ပုံပြင် ၁၃

မီးဖိုချောင်က နတ်ကလေးများ

လက်ဖက်ရည်ခွက်၊ ဆန်အိုးနဲ့ အဘွားရဲ့ ဇွန်းတွေထဲမှာ နေကြတဲ့ နတ်ကလေးတွေအကြောင်း ပုံပြင်တိုလေးများ။

LuNay ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် တိုက်မယ်

သုံးနေကျ ငွေပေးချေမှုအက်ပ်နဲ့ QR ကို စကင်ဖတ်ပြီး တိုက်ချင်သလောက် လွှဲနိုင်ပါတယ်။

ငွေပေးချေမည့် အက်ပ်

KPay ငွေလွှဲရန် QR ကုဒ်
QR ပုံ သိမ်းမည်
  1. KPay ကို ဖွင့်ပြီး Scan ကို နှိပ်ပါ။
  2. ဒီ QR ကို စကင်ဖတ်ပါ။ ဒီဖုန်းနဲ့ပဲ ဖတ်နေရင် QR ပုံကို သိမ်းပြီး အက်ပ်ထဲက Gallery ကနေ ရွေးပါ။
  3. တိုက်ချင်သလောက် ပမာဏကို ထည့်ပြီး လွှဲပါ။